Misschien herken je jezelf hierin…
“Ik heb eigenlijk niets te klagen… maar ik voel ook niet meer echt waar ik blij van word.”
Van buiten ziet het er allemaal prima uit. Je hebt je leven goed op de rit, doet je werk, zorgt voor de mensen om je heen. En toch knaagt er iets. Je doet wat je altijd deed, alleen geeft het je niet meer hetzelfde gevoel. De kleuren van je leven zijn een beetje minder fel geworden.
“Ik ben mezelf onderweg een beetje kwijtgeraakt.”
Jarenlang draaide het om anderen. Je kinderen, je partner, je ouders, je collega’s; er was altijd wel iemand die iets van je nodig had. En… dat deed je met liefde. Maar nu er weer wat ruimte ontstaat, ligt er ineens een lastige vraag op tafel. Wie ben ikzèlf ook alweer?
Je weet niet meer zo goed waar je energie van krijgt. Wat nog past bij wie je nu bent, in plaats van bij wie je tien of twintig jaar geleden was.
“Ik weet dat ik iets anders wil… maar ik heb geen idee wat.”
Je voelt dat je werk niet meer past. Je baan is niet veranderd, maar jij wel, ergens onderweg. Het jasje dat je ooit zo goed paste, begint te knellen. Alleen weet je nog niet wat voor jasje het moet worden. Soms twijfel je ook of je niet te oud bent om opnieuw te kiezen. Maar tegelijkertijd voel je dat er nog zoveel in je zit. En daar zit geen houdbaarheidsdatum op.
Dus je spreekt met vriendinnen, maakt lijstjes, doet een online test en zoekt je suf naar leuke vacatures, maar denkt bij alles: “mwah, is dit het dan?”
En hoe meer je erover nadenkt, hoe verder het antwoord lijkt. Herkenbaar?









